Ik zit in een huis. Een exacte kopie van mijn thuis, maar nog zonder warme herinneringen. Of een digitaal lijntje naar de buitenwereld for that matter. Waarom? Voor een nieuwe baan.

Ik zit in een meeting. Nieuwe mensen, nieuwe onderwerpen. Onderwerpen waar ik maar gedeeltelijk van op de hoogte ben. Toch opper ik vragen (lees: suggesties). Niet om mezelf te bewijzen, maar omdat ik nu eenmaal zo ben. Over drie punten verdeeld krijg ik twee keer enthousiast JA en één keer duidelijk NEE te horen. De laatste wordt grondig onderbouwd, en aan mijn lust naar constante verbetering is voldaan.

Ik zit in een taxi, met naast mij een collega. Hij geeft me een compliment over het feit dat ik vragen durf te stellen. Vervolgens vertelt hij me hoe ik in mijn nieuwe baan, en dus in deze taxi, terecht ben gekomen:

Ik bekeek je portfolio, en riep al vrij snel de manager erbij. “Kijk wat hij heeft gedaan. Hij heeft ons logo overal weggelaten. “Wij zaten ons druk te maken om onze naamsbekendheid, en jij liet het volledig weg. “Die gast moet wel gek zijn…”

“…die moeten we hebben.”