We leven in een maatschappij waarin een fietsenmaker 35 Euro durft te vragen voor een paar stukjes plastic, om vervolgens zonder schaamte te zeggen dat het monteren ervan niet een service is die zie bieden. Ik vraag beleefd waarom. “Daar moet je even goed voor gaan zitten.” zegt hij. “Wat moet je precies doen dan?” vraag ik. “Schroefjes aandraaien met een imbus-sleutel”.

Aangezien het mijn van-station-naar-werk-fiets betrof nam ik de volgende dag een rits sleutels mee, natuurlijk allemaal de verkeerde, aangezien deze B-merk remblokjes uit China komen. Terug naar de fietsenmaker dan naar. “Mag ik even een imbus-sleutel lenen?” vraag ik, wederom beleefd. “We gaan zo sluiten.” was het antwoord. “Maat, geef me vijf minuten.” De ergernis groeit. Hij geeft me de sleutel en mompelt nog even. “Eigenlijk doen we dit niet.”

Beste Fietswereld in Den Bosch, gelukkig ben ik de beroerdste niet, en ga ik met veel plezier voor je ingang op mijn knieën om aan mijn fiets te sleutelen. Twee vliegen in één klap: lekker met passerende oude mannetjes mopperen over hoe vroeger alles beter was, en tegelijkertijd een uithangsbord zijn voor jullie uitmuntende service. You’re welcome.