Sinds enkele maanden ben ik dan toch echt een vrouw alleen. En als alleenstaande vrouw heb ik tot nu toe nog geen man gemist die me hielp bij ‘mannenkarweitjes’.
Toen ik vroeger mijn scooter reed vroeg ik mijn vader al om een steeksleuteltje om mijn bougie te vervangen. Op zich geen ingewikkeld karwei, en zeker niet als je eenmaal weet hoe het moet, maar blijkbaar voor mijn vader heel bijzonder, hij heeft het er tot op de dag van vandaag nog over. Daar kwam later nog bij dat ik de koplamp van zijn auto verving, waarvoor hij eigenlijk langs de garage had willen rijden. En kort daarvoor verving ik de juiste zekering, waardoor zijn centrale vergrendeling weer naar behoren werkte. Kwestie van even opzoeken in de handleiding welke zekering het betreft, en die vervangen en kijken of dat het probleem verhelpt.
Hier in huis zijn bijna alle meubels door mij zelf gemaakt. Iets met “als ik het in mijn kop heb…”, en dan gaat er meestal geen week meer overheen tot het eindresultaat er is. Er zijn al tijden plannen om de bovenverdieping uit te breiden met een langere vide, en als ik niet zo krap bij kas zat was ik daar allang aan begonnen, sterker nog, dan had ik misschien wel vriend en vijand verbaasd door het al af te hebben.
Wat ik wel (bijna) altijd even doe, is iemand mee laten kijken met mijn plannen (dat wil zeggen: ik praat veel en beweeg daarbij, en de ander knikt maar in de hoop dat er geen levensbedreigende situaties ontstaan, zonder echt te begrijpen wat ik bedoel).
Op het werk hebben wij al wekenlang een knipperende lamp. Of eigenlijk: een knipperende led-strip. Zo een die over de halve tijdschriftenwand knippert. Vreselijk vervelend, maar iets ingewikkelder dan een tl-buis vervangen, dus wende het al snel.
Vorige week toch maar contact opgenomen met het hoofdkantoor, die ons een nieuwe ledstrip en een nieuwe trafo stuurden. Althans, zo kondigden ze aan. En dus kregen we een ledstrip, en een kastje waar elektriciteitsdraden uit staken (de trafo, zo nam ik aan). Als we er niet uit kwamen konden we een plaatselijke elektricien vragen, was de tip die we nog meekregen.
Maar Lotte zou Lotte niet zijn als ze niet eerst zelf zou kijken, dus werd onder het mom “hoe moeilijk kan het zijn” de tijdschriftenwand uit elkaar gehaald tot we bij de oude trafo belandden. Die bleek verbonden te zijn met de ledstrip met een soort nieuwerwetse kroonsteentjes (wat is er mis met de oude waarmee ik het ooit op de middelbare school leerde? Maar afijn, deze waren wel handig)
En toen heb ik de hulplijn ingezet. De lieve behulpzame ex, die gelukkig heel veel verstand heeft van elektra en van Lotte, en vooral de combinatie. Want de oude trafo en de nieuwe trafo bleken net iets anders in elkaar te steken. Geen probleem, maar ik wilde het wel graag goed doen. Ook moest de stekker zelf even omgezet worden. Zo gezegd, zo gedaan, kabel doorgeknipt en met een schaar begon ik de draden te strippen. Mijn collega hield haar adem in: “zou je daar echt niet even iemand voor bellen?”, maar overenthousiaste Lotte ging gewoon aan de slag. Wel even bij de hulplijn gecheckt: “wat als ik die draden verkeerd om doe?” “dan doet ie het gewoon niet, en moet je ze omdraaien, dat is niet erg”. Mooi. “Wat als ik de stekker er niet goed aan doe?” “dan kan de stop eruit slaan” “geen punt, ik weet waar de meterkast is”. Gelukkig hebben we ruim 9 jaar verkering gehad en kent hij me goed genoeg, en weet ik op mijn beurt dat hij het me zou zeggen als hij zou twijfelen of me dit zou lukken.
Dus ik stopte alle kabeltjes zo goed en kwaad als het kon in alle kroonsteentjes, en deed de stekker in het stopcontact, wachtend op het licht en bijbehorend “tadaaa”-geluid.
Niets.
Dus toch de kabeltjes verkeerd om erin gedaan (hoopte ik inmiddels vurig, want dat was de enige optie) en ja hoor, na het omdraaien van de rode en de zwarte kabel ging het licht aan en bleef het aan!! Ik heb heel hard “WOEHOE” geroepen en vol trots de tijdschriften wand terug gebouwd. Mijn collega was erg trots op me dat ik dat zomaar voor elkaar gekregen had.
En nu ben ik stiekem nog wel een beetje trots. Met een klein beetje hulp, eerlijk is eerlijk, helemaal zonder mannen kan ik nog niet, maar ik kom een heel eind! Powerwoman! (en die is toepasselijker dan je denkt: denk er maar eens over na)